Fondura dunha fala na ría


Oíches Cabaleira, queridiña
Teño que erguerme cedo maña
E, todo é pouco para quen ten mancadela
Na empeña do pé nun frío de xelar da madrugada
Cando calquera roupa no corpo faise auga.
Miña fraca oíches, ponlle un nada é todo
Ao latexo do fogo da tenrura sen tristura.
Só, un anaquiño,
O  trisquiño de moito nun bo peito de viaxe
O sexa, ao bo xeito das amizades sólidas faladurías
Da auga é verde-revolta, é, quente voaxa da pel dos ventos.


Abdoulaye Bilal Traoré.

Localización: España

Comentarios

Publicar un comentario

Publicacións populares deste blog

Mudan as rúas

Imaxe
Mudan as rúas Miña rúa Rúa das Rodas Miña  rúa rúa dos carros Ai!, bo camiño que fun camiño que fun alá na ría, miña rúa levaba na súa horta alá no campo ata ó chan da marea baixa Ola!, benqueridoamigo, ónde vas? Ola! Mariña, cómo está vostede? Así de carcamán na miña vila non che falo, enfógome no San Mauro vou no Cabanal xunto a miña moza aperta de miña parte, eu querovos moito, grazas grazas Mariña o teu cariño chega ao porto Miña rúa Rúa dasRodas Miña  rua Rúa dos carros Ai!, bo camiño que fun camiño que fun alá na ría miña rúa levaba na súa horta alá no campo ata ó chan da marea baixa. E logo agora ónde ondea a gaivota? de Priorato ao consistorio ata a feira meu ben faise auga na boca xa! xa!, entón da Pastoriza ti non falas nin andas que si!,  que si!, hoxe na mañán cedo de alá volvín  dende a rúa nova do San Mauro fun ría adiante ai! rúa das Rodas rúa do meu carro rúa que fun na miña mem...
Ler máis

De corazón

Imaxe
(A Andrea Fernandez Maneiro) Galiza,¿quen dubida do teu latexo? Dende logo, eu non No meu corazón, entraches, Teu recendo cúbreme dende fai tempo. O camiño da pedra e da auga: Río serpe, O río Armenteira, Teus muiños son berce da gran moenda. Camiños que a roda do carro Deixou gravar na pedra. Da pedra, eu vin nacer o fento. Da pedra, Da pedra mesma do río, Tenra vida xerminando É o carballo de eiquí Caparazon duro da canteira, Auga derretindo. ¿Din que isto non é fervenza de vida? Din que é todo estado do ánimo.. Hoxe é día dos claros Mañan está na man do ceo. No teu paladar deixou a abella o seu néctar. Abdoulaye Bilal Traoré ( ©2011 )
Ler máis

Mundo adiante (A Xosé Neira Vilas, Pai das “Memorias dun neno labrego”)

Imaxe
Cara-a-col, Cara adiante. Eu fun carboeiro nas outras esquinas da terra. Cara-a-col, Polo o mar pasei Nas montañas estableceime, no chan medrei, Dende os caios da Bahia, troquei carbón por pesos Da natura feita para vivir como o lume. Cara-a- col, Dende lonxe, Dende miña Fisterra chegou o poeta galaico Nós, Démoslle o aforro dos carboeiros sin auga Se non é a da chuvia para matar sede Noso mal vivir para que o neno orfo teña pan Deus,a nai que pariu o creador do botafumeiro. Cara-a-col, A nai que pariu a bomba do orgullo que me deixou na miseria Por ter morriña do país da miña avoa. Eu fun indiano na Cuba Diríacho, “coup bas” o Francés Dun golpe baixo cara a humanidade. Cara-a-col eu non son nada nin agora nin antes. Cara-a-col chegou nas mans do facendeiro  que encontrei en todos os camiños, É unha lacra, Dende eiquí, a terra, chupoume a forza da alma Deixoume con só, a morriña dos recordos antes da morte e, Lucas Nogreira ...
Ler máis